Serbest Yazı4- Sayfa

İnsanların hayatlarında neler oluyor bilemezsiniz. Akşam kapılar kapandığında, ışıklar söndüğünde, dört duvar arasında kimin ne yaşadığını ya da içinde nelerin koptuğunu, nelerin kırıldığını, yeniden inşa edildiğini, sızılarını, sevinçlerini ya da

Hayır! Işıkları kapatma, telefonu alma, bilgisayarı kapatma! Ah hayır gitme yapayalnız kendimle kalamam, aylardır buna cesaret edemiyorum, kendimi dinleyemem kendimi dinlemeye cesaretim yok. Kendime karşı cesaretsiz olalı epey zaman oldu…

Konuşmak da halletmiyor artık bir şeyleri, susmak da. İlahi adalete bırakıp önüne bakmak da. Ki kalu beladan beri aram bozuk Tanrı’yla. Kalu beladan beri yaşıyorum mahşerimi uyandığım her sabahta. Bir

2007 güzüydü… Çift tekerleği üzerinde bir valizle kocaman bir kapıdan içeri geçip metrelerce yürüyüp yeni yaşam alanıma geldiğimde. Küçük bir akvaryumdan çıkıp da denize atılmış bir balık gibiydim. Suyun akışına

Bundan 10 yıl kadar önce 23-24 yaşlarında evlilik hazırlığında olan toy (!) bir genç kızken aile büyüklerinin söylediği eşyaları almak konusunu, artık yaşayacağım evi kendime göre döşemekten çok kendime bir

Zihnimde kelimeler, 23 Nisan’ın şen çocukları gibi yerinde duramıyor; koşturuyor tutamıyorum içimdeki duygu şelalesini. Hüzün ağır basıyor bugün, kelimeler coşkulu bir çıkış yapmak istese de… Terazinin diğer kefesinde korku var,

Sabah kalkarız ve bir bardak kahve ile başladığımız güne vücudumuzu ayakta tutabilmek için günlük besin ihtiyacını karşılamak adına doldurur da doldururuz mideleri değil mi? Çok yiyince midemiz bulanmaya başlar, rahatsız

Bulutlu bir akşamüstünde penceremin dibine gelen kuşun bakışlarındaki tedirginliği ve bana bakışındaki şaşkınlığıyla karşılaştım, arkadan çalan müziğin hüzünlü sözleri ve sigaradan çıkan acı duman.. Bugün gökyüzü gibiyim, gökyüzü gibi karmakarışık.

20 yıl önceydi henüz 20 yaşındaydım askere gitmemiştim. Bir sebepten ötürü Erzurum da bulundum. Teyzemlerin evinden çıktım, belimde silahım mahalle başı denilen bir mahalleden yokuş aşağı iniyorum. Ağır adımlarla kaba

Küçük bir kıza seslenmek istiyorum. Adı Çilem. Bazen düşünüyorum da insan, anlamı bu denli ağır olan bir ismi neden çocuğuna verir ki? Acaba istenmeyen bir ilişkinin sonucuydu da her türlü

Kadına yönelik şiddet; Sağlık, hukuk, eğitim, gelişim ve her şeyin üstünde bir insan hakları sorunudur. Bu sorun dünyanın en yaygın, en az tanımlanan, gizlenen ve dile getirilemeyen evrensel bir sorunudur.

Göz kapaklarının şişkinliğine baktı, göz altlarının morlaşmasına, göz bebeğinin hüznüne baktı… Ne kadar süredir aynadan kendine baktığını bilmiyordu, ilk defa gözüne korkunç gelmişti, ilk defa çok yorulduğunu hissetmişti… Bu öyle

2020 Mart ayından sonra bir gün açıldı bir gün kapandı; online eğitim, eba, zoom derken 1,5 yıl okul koridorlarıyla tanışamamış mini mini ikiler, heyecanlı birler, koridor kaloriferinde muhabbet etmeyi özleyen

Ölüm sahnemin son perdesindeyim. Birazdan duyacağım alkışları değil, geride bıraktığım saniyeleri düşünüyorum. Attığım kahkahaları, çöküp ağladığım kaldırım taşlarını… Anımsamaya çalışıyorum iyi-kötü neyi varsa hayatımın. Denk düşmeye çalışıyorum birkaç dostla aynı

Karşımda duran ekrana uzun müddet baka kaldım çünkü ne yazacağımı bilmiyor ama aynı zamanda da düşüncelerin içinde de boğuluyordum. Her zamanki ruh halimden farklı bir andayım, neyin doğru neyin yanlış

Sokak lambası, evlerin üzerinde bıraktığı gölgesinin altında yarım yamalak görünen şehir ışıklarının ahenkli oluşunu, dağın arkasına saklanan Güneş batımının griden turuncuya bürüdüğü gökyüzünü terk eden yıldız kümelerinde, hayatının her anını