Serbest Yazı4- Sayfa

Bundan 10 yıl kadar önce 23-24 yaşlarında evlilik hazırlığında olan toy (!) bir genç kızken aile büyüklerinin söylediği eşyaları almak konusunu, artık yaşayacağım evi kendime göre döşemekten çok kendime bir

Zihnimde kelimeler, 23 Nisan’ın şen çocukları gibi yerinde duramıyor; koşturuyor tutamıyorum içimdeki duygu şelalesini. Hüzün ağır basıyor bugün, kelimeler coşkulu bir çıkış yapmak istese de… Terazinin diğer kefesinde korku var,

Sabah kalkarız ve bir bardak kahve ile başladığımız güne vücudumuzu ayakta tutabilmek için günlük besin ihtiyacını karşılamak adına doldurur da doldururuz mideleri değil mi? Çok yiyince midemiz bulanmaya başlar, rahatsız

Bulutlu bir akşamüstünde penceremin dibine gelen kuşun bakışlarındaki tedirginliği ve bana bakışındaki şaşkınlığıyla karşılaştım, arkadan çalan müziğin hüzünlü sözleri ve sigaradan çıkan acı duman.. Bugün gökyüzü gibiyim, gökyüzü gibi karmakarışık.

20 yıl önceydi henüz 20 yaşındaydım askere gitmemiştim. Bir sebepten ötürü Erzurum da bulundum. Teyzemlerin evinden çıktım, belimde silahım mahalle başı denilen bir mahalleden yokuş aşağı iniyorum. Ağır adımlarla kaba

Küçük bir kıza seslenmek istiyorum. Adı Çilem. Bazen düşünüyorum da insan, anlamı bu denli ağır olan bir ismi neden çocuğuna verir ki? Acaba istenmeyen bir ilişkinin sonucuydu da her türlü

Kadına yönelik şiddet; Sağlık, hukuk, eğitim, gelişim ve her şeyin üstünde bir insan hakları sorunudur. Bu sorun dünyanın en yaygın, en az tanımlanan, gizlenen ve dile getirilemeyen evrensel bir sorunudur.

Göz kapaklarının şişkinliğine baktı, göz altlarının morlaşmasına, göz bebeğinin hüznüne baktı… Ne kadar süredir aynadan kendine baktığını bilmiyordu, ilk defa gözüne korkunç gelmişti, ilk defa çok yorulduğunu hissetmişti… Bu öyle

2020 Mart ayından sonra bir gün açıldı bir gün kapandı; online eğitim, eba, zoom derken 1,5 yıl okul koridorlarıyla tanışamamış mini mini ikiler, heyecanlı birler, koridor kaloriferinde muhabbet etmeyi özleyen

Ölüm sahnemin son perdesindeyim. Birazdan duyacağım alkışları değil, geride bıraktığım saniyeleri düşünüyorum. Attığım kahkahaları, çöküp ağladığım kaldırım taşlarını… Anımsamaya çalışıyorum iyi-kötü neyi varsa hayatımın. Denk düşmeye çalışıyorum birkaç dostla aynı

Karşımda duran ekrana uzun müddet baka kaldım çünkü ne yazacağımı bilmiyor ama aynı zamanda da düşüncelerin içinde de boğuluyordum. Her zamanki ruh halimden farklı bir andayım, neyin doğru neyin yanlış

Sokak lambası, evlerin üzerinde bıraktığı gölgesinin altında yarım yamalak görünen şehir ışıklarının ahenkli oluşunu, dağın arkasına saklanan Güneş batımının griden turuncuya bürüdüğü gökyüzünü terk eden yıldız kümelerinde, hayatının her anını

Okudukça güldüğüm ve biraz kanıma işleseymiş dediğim bir argo kelime var. Yine de yazamam. Gamsız ….. Yani dünya yansa “Bana ne yaaaa” diyebilmeyi çok isterken bir Mükemmelliyetçilik geni DNA’mda halay

Henüz 9-10 yaşlarında ilk okula yeni başlamış küçük bir kızdım. İngilizce Öğretmenimiz vardı. Adı Okşan… Çok severdim kendisini ve derslerindeki en başarılı öğrencisiydim. Yaklaşımı, sesinin tonu, kokusu… Ablam olsa keşke

Sinek. Sivrisinek ya da karasinek. Karasinek: Gidersin bir su kenarına şırıl şırıl akan. Sokarsın ayağını kurarsın masanı. Sıcak ara sıcak yemek en son meyve yiyecek olursun bir şeyler içersin, keyifli

Hangi duyguyla baş edeceğimi düşündüğüm vakit, gece yarısının ilerlemesiyle soğuk parmaklarımdaki sıcak kanın ilerlemeden bir duraksama yaşadığını hissettim, arkada her zaman alışık olduğum melodinin tınıları çalarken, kafamdaki yabancı diyarların soyka