Serbest Yazı10- Sayfa

Ama bilirsin, ölüm senden büyük değil.

Gece gelen yağmurlar suskun, sessiz ve sakindir. Sadece görevini yapar. Yağmak için yağar. Onu etkileyen veya onun etkilemesi gereken hiçbir şey yoktur. Mesela yağmur yağdıran kadınlar vardır. O kadınlar değildir

Süt ve balı bir bardakta birbiriyle buluşturdum. Dolaptan kısa çelik bir kaşık alarak karıştırdım. Sıcak ve akışkan bir maddenin, tek tarafı açık bir tüpün içinde oluşturduğu girdaba bakıyorum şimdi. Hayatımla

Rüzgar eserken dışarıda sanki bir yaratık taşıyorum heybemde. Tanımlayamadığım, tanıyamadığım büyük bir tutkumun katili aynı zamanda bu yaratık. Pencereden gökyüzüne bakarken güneşi görmemeyi ümit ettiğim günlerde, güneşi arayan, mumdan gözleri

Ama çok mutluyum; ölürken dahi seni seviyorum!

Beklediğin insana kavuşmanın tek yolu ölümdü ihtilal sokaklarında... Cellatım sen gibi güldüğünde anladım ve sen gibi koktuğunda.

Bir gece aniden kaburgalarımın tam ortasına bir his yerleşiyor. Öyle ağır, öyle sancılı bir his ki seyretmeye doyamadığım istasyonlar, kıyıya vuran dalgalar, uçuşan kuşlar, mavi gök, sevdiğim bütün manzaralar anlamsızlaşıyor.

Ailelerin çocuklarında en çok görmek istedikleri özelliklerden birisidir özgüvenli olmaları. Öyle ki bir çok aile sırf bu özgüveni nasıl sağlayacağını bilmediği için hatalı uygulamalarıyla çocuklarını şımarık ve bencil yaptılar. Oysa

Günaydın,Korkma, bir sabaha daha benimle uyanmadın.Ellerim dün gece yine duvarları yumrukladı,Ama korkma, yıkılmadım.Tüm yokluğuna rağmen bak, sapasağlam ayaktayım.Birkaç şişe devirdim,Birkaç şişeden daha fazlası belki,Kan çanağı gözlerim net göremiyor artık geleceğimi,Ya

Yaktım, yıktım bak tüm varlığımızı,Bir ağustosun ortasında kuru ayazlara esaret ruhum,Oysa halledebilirdim her şeyi ellerin ellerimdeyken,Oysa sevebilirdim seni, güneş doğmayı, kuşlar uçmayı unutmuşken… Olmadı, olduramadım.Aklımı yitirdim!Yüzyıllık enkâzından kurtulmaya çalışırken aklımı

23:12 Bu sefer farklı bir şey yapmak geldi içimden, size hayali fantezik bir hikaye dünyasından bahsetmektense, kendi dünyamdan bahsetmek istiyorum izninizle. Bir kaç gündür kendime oyalanacak bir şeyler arıyordum, 15

Sahi, hiç böyle hayal etmemiştim ilk gününü ölümün. Oysa her gece bilmem kaç kere girmiştim o tabutların içine, bilmem kaç kere örtülmüştü bedenim toprakla. Birkaç çiçek gelirdi başıma, birkaç damla

“Ve bir gün siyah olan hayatıma gökkuşağı çizeceğim.”

“Ve ben yalnızca sana filizlenip, yalnızca sana çiçek açacağım.”

Bir gece kendine güzel bir ölüm seçmen dileğiyle..

En sevdiğim şarkı sadece dört dakikaydı ve bizim son anımızda...

Memleketsiz bir yaşam türküsü tutturmuş dudaklarım. Ne kadar kayıp, yıkık, dökük şehir varsa orayı mesken bilmiş kalbim kendine. İki ölümün arasında kalmışım, sesimi silmiş dört bir yanımda yankılanan ölüm çığlıkları.Bir

Hayal kurmak hepimizin çocukluğumuzdan itibaren severek yaptığı ve çoğunu da gerçek kıldığımız bir serüven. Peki neden bazı hayallerimiz çok kolay gerçekleşirken bazıları da gerçekten ‘’hayal’’ olarak kalıyor? Ya da tam

Ülkemizde iş sağlığı ve güvenliği kültürünün oluşamamasının önündeki engeli bulmuş durumdayım. Atalarımız! “Çocuklar büyükleri örnek alırlar” önermesi doğru ise ki doğru olduğu hep söylenir durur öyle ise, daha çook uzun

Yükleme doz ders içeren, günlük dörder saatlik uykuyla geçen üç yoğun günden sonra uçakta sızarım galiba derken Kemal Sayar’ın Olmak cesareti kitabından alınan aşağıdaki sözler aklıma bazı yaşanmışlıkları getirerek beynimi