Yalnızlık dediğiniz nedir? Hangi sözlükte yazar anlamı, hangi kitapta anlatılır. Hangi şiir sana yalnızlığını hatırlatır. Kalabalıkların içindeki yalnızlıktan bahsediyorum. Hoyrat sevgilerin, çıkarcı arkadaşlıkların arasından sıyrılıp eve gittiğinde kapının dışında bıraktıkların,
Kanıma bulanan ellerinle okşadığın saçlar ilmek oldu boynuma, Oysa kana kana içtim seni susuzluğumun geçmeyeceğini anladığım her soluğumda, Bir damla tadın kalmadı damağımda, tadını bilmedim, Miladım olan dudaklarına hasrettim oysa,
Gecenin bir vakti hızlı hızlı nefesler çekiyorum sigaramdan. Hırıldayan ciğerlerimin sesi çarpıyor duvarlara, kimse duymuyor. Mezarlıkta bile çiçek açar diyorum, bu duvarlar niye konuşmuyor? Sesin geliyor kulaklarıma, öyle gaipten değil,
Kırıklar maddelere özgü olduğunda çok can acıtmaz. Nazar çıktı deriz, en kötü yenisine müracaat deyip teselli ederiz kendimizi… Ancak iç kırıklığın yansıyorsa kırıklara, o başka tabii… Bir gece vakti, hayvani
Bir kere düşersem bir daha kalkamam, biliyorum. Biliyorum etrafımdaki silüetlerin ucuz gölgelerden ibaret olduğunu; hiçbirinin beni kaldırmayacağını, yaralarımı temizlemeyeceğini, bir bardak su uzatmayacağını.. Ya da tutup kollarımdan bir kaldırım kenarında
Çaresizlik.. Büyükmüş tüm kederlerden. Nerden başlarsan başla yazmaya büyük olurmuş ilk harfi daima. Virgül de koysan sonuna, nokta da, çaresizlik dediğinde dururmuşsun orda. Kağıda yazılanı silermişsin bir silgiyle, kaderine yazılanı
Ve şimdi beni kıyısına ittikleri o uçurumdan aşağıya bıraksam kendimi, parçalara ayrılsa bedenim, kanımla ıslansa o kayalıklar, dalgalar boyansa kan kırmızısına, benim için harlar o kızıl diyarın ateşini Tanrı.. Dünyada
Ben bir kadınım, beş harften öte. Bir zamanlar anneydim, bir zamanlar evlat… Bir zamanlar birileri sevdi beni. Belki okuduğun bir şiirdeydim, belki geçtiğin o sokakta, belki hiç bilmedin beni. Her
Sevdanı alıp, gönlümün tam ortasına koyan Tanrı’ya isyanım. Oysa kadere inanırım, oysa vardır her şeyin bir anlamı. Bu kadar yakınken, bu kadar uzak oluşunu anlamlandıramıyorum, beni affet. Beni affet, alıkoyamıyorum
Bir günah gibi omuzlarımdasın, tam da bugün. Sana gelemem, senden bir adım öteye gidemem. Mıh gibi kazılıyken ismin aklımda, iç çekişlerimin sonunda bir başkasının adını zikredemem. Silkeleyemem kendimi senden ama
Oysa dilerken seni Tanrı’dan, oysa zikrederken adını sessiz bilmem kaç gecede, karanlığa fısıldarken, seni isterken, sen olmayı dilerken.. Hiç anlamadım, inanır mısın anlatmadı kimseler, kimse demedi bu başlamayan hikaye senin
Katil de benim, maktûl de. İtiraf ediyorum hakim, kendimle verdiğim o savaşta, kendim tarafından kalleşçe katledildim. Silahı tutan da bendim, namlunun ucundaki de. Tetiğe basarken titremedi ellerim. Şakaklarımda hissettiğim o
Ayaklarımın altında tüm şehir, birkaç damla süzülüyor gökyüzünden. Kıyafetlerimi ıslatan yağmuru izliyorum donuk gözlerimle. Yüreğim bir kor, bir avuç su birikintisini bassam diyorum, sönse. Anlamıyorum, gittiğini bile bile nasıl yerle
Atakan yalan söylüyor olabilir mi? Kısaca bir hesap yapalım. Her kitap 100 sayfadan oluşsa 25.000 sayfa yapar. 5 ay ise 150 gün yapıyor. Atakan günlük 166 sayfa kitap okumuş demektir.
Masamın üzeri kitaplarla dolu. Öyle birkaç tane değil! Üst üste yığılmış. Hangisinden başlayacağımı bilemiyorum. Sizde de oluyor mu öyle? Bir tanesini seçip başlasam da sürekli gözüm diğerlerinde. Yazı yazmak için
Hangi gündü bilmiyorum… O gün insanların çok rahat olduğunu hatırlıyorum. Gülümseyerek sokakta dolaşıyorlardı. Ne bir telaş ne de endişe vardı bedenlerinde. Hatta bir kaç tanesi durmuş, kendi halinde uyuyan bir
Bugün öldürdüm seni, bugün selân yankılandı sokaklarda. Kimse duymadı, ben duydum. Bugün öldürdüm seni, tenine yakıştıramadığım o toprağı serptim üzerine. Üzgünüm, bu defa çok yakıştırdım tenine. Bugün öldürdüm seni, nefretinle
Üzgünüm çocuk, unutmak gerekir bazen, kaybetmemek için. Kaybetmemek için benliğini, vazgeçmek gerekir bazen. Sana kalem tutturan o gözlerden, uykularını dağıtan o seslerden, geceni aydınlatan o gülüşlerden, gününü gece yapan o
