Bir İhtimalin Sessizliği

Tesadüfler bile bir araya getirmeyecek yollarımızı.

Hiç karşılaşmayacağız belki de aynı caddede yürüsek de.

Şehirler girecek aramıza, uzun taş kaldırımlı sokaklar…

Bir sabah sen başka bir semtin fırınından ekmek alacaksın, ben başka bir mahallede kahvemi içeceğim. Aynı gökyüzüne bakacağız ama farklı bulutların altından. Aynı rüzgâr saçlarımızı dağıtacak belki..

Hayat bazen böyle çalışıyor. İnsanları tanıştırmak için büyük planlar yapmıyor. Hatta tam tersine, en olmayacak zamanlarda yolları kesiştiriyor; sonra en çok ihtiyacın varken, en kalabalık caddede bile yalnız bırakabiliyor.

Düşünüyorum da, bir şehrin kalabalığı iki insanı ne kadar ustalıkla saklayabilir? Aynı otobüse binip camın farklı taraflarına bakabiliriz. Aynı şarkıyı aynı anda mırıldanabiliriz. Belki bir kitapçıda aynı rafa uzanırız ama birimiz birkaç saniye geç kalır.

Aramıza giren sadece mesafe değil aslında. Zaman giriyor. Gurur giriyor. Söylenmemiş cümleler giriyor. “Belki sonra konuşuruz” dediğimiz anlar giriyor. Ve her ertelenen konuşma, araya bir sokak daha ekliyor.

Oysa bazı insanlar vardır; bir kez karşılaşsan yeter. Hayatının yönü değişir. Bir cümlesi, içindeki dağınıklığı toplar. Ama bazen o cümle hiç kurulmaz. Çünkü o karşılaşma hiç olmaz.

Belki de mesele kavuşmak değil. Aynı şehirde, birbirinden habersiz yaşarken bile bir ihtimali taşımak. Bir zamanlar aynı ihtimali düşünmüş olmak. İnsan bazen gerçekleşmemiş şeyleri de özlüyor.

Ve ben şuna inanıyorum:

Bazı yollar kesişmez. Ama bazı hisler, yollar kesişmese de eksilmez.

Şehirler büyür, insanlar değişir, kaldırımlar yenilenir. Ama bir ihtimal, kalbin bir köşesinde hep aynı kalır. Sessiz. İnce. Vazgeçmeden.

Belki hiç karşılaşmayacağız.

Ama bir yerlerde, aynı gökyüzünün altında yürümüş olacağız. Bu da bazen, sandığımızdan daha büyük bir bağ.

Yazar SMYRNA

Siz Ve Biz Blog Editörü - Always Hope But Never Expect