içinde

Babam

Şimdiye kadar kaçınız, elinize kalemi kâğıdı alıp da babasına mektup yazmıştır?

Ya da kaçınız şimdiye kadar, uzun zamandır babanıza karşı söyleyemediklerinizi bir kâğıda yazıp da başucuna bırakmıştır?

Belki en son çocukken…

Büyüdükçe nasıl da değişiveriyor huylarımız değil mi?

Aslında küçükken kendimizi utangaç sayıyoruz ama büyüdükçe daha çok çekinir oluyoruz içimizdekini cesurca söylemeye…

Aslında işin özeti utangaçlığı ya da susmayı bir kenara bırakıp sevdiğini doya doya haykıracaksın babam seni çok seviyorum diye.

23.12.2018 sabaha karşı babam öldü onunla birlikte bende öldüm.

Yazar Emrah Ece

Bir yorum

Yorum Bırakın
  1. Merhaba,
    Biz erkeklerin duygularını ifade etme konusundaki sıkıntıları malumdur. Hele de babamızla olan ilişkilerimiz söz konusu olduğunda. Ancak hayatta çoğu zaman sözler, ya gereksiz ya da yetersizdir. Fotoğrafta gözleri gülen iki insan görüyorum. Sadece bu an bile bu iki insanın birbirine ne kadar değer verdiğinin açık kanıtıdır. Söylemek isteyip de söyleyemediğiniz duygunuzu, babanız gayet iyi anlamış. Bize bu değeri hatırlattığınız için teşekkür ederim. Allah cennetinde kavuştursun. Sabırlar dilerim.

Bir cevap yazın

Ben de Bir Zamanlar Çocuktum Belki de…

Zindan