içinde

Biz Büyüdük ve Kirlendi Dünya

Bir çocuğun sessiz çığlıklarıyla ürperdi yüreğim bu sabah. İnsanoğlu bu kadar çıkar mı insanlıktan; herkesi insanlığından utandırarak?

Bu kadar katılaşmış olabilir mi yüreklerimiz?

Hangi vicdana sığar yapılan işkenceler?

Peki ya sen çocuk, unutabilecek misin silahların vücudunda açtığı, acıdan zonklayan yaralarını?

Hayal dünyanda hangi zalime ders veren bir kahraman olacaksın?

O çocuk beyninle geleceğine nasıl yön vereceksin, yaralarını kim saracak senin?

Unutturabilecek miyiz toplum olarak sana yapılanları?

Hepsi geçecek çocuk iyileşeceksin ama asla iyi olmayacaksın.

Büyüyeceksin; içinde hep bir sızı kalacak geçmişe dair. Toplum olarak övündüğümüz merhametimiz var ya çocuk bugün seninle yerlerde, ayaklar altında.

Affet bizi çocuk. Büyüdüğümüz için, büyüdükçe değerlerimizi kaybettiğimiz için. Hayatına mal olan acıları bugün ekranlardan izleyip yarın unutacağımız için…

Biz büyüdük be çocuk.Büyüdükçe küçüldük, yok olduk. Sen hayallerinden vazgeçme çocuk, bahçende açan çiçekleri soldurma.

Sevmekten vazgeçme, sen sev ki; dünyamız aydınlansın. Bizi bizle bırakma çocuk, bırakma ki; uçurtmalar yeniden havalansın…

Yazar Eda ERDOĞAN

Herkesin gökyüzü kendi içindedir.

4 Yorum

Yorum Bırakın
    • Güzel yarınlarımız için tek umudumuz çocuklar , elimiz uzandığınca mutlu edebilmek,umutlarını söndürmemek en büyük temennimiz…Teşekkür ederim 🙂

Bir yanıt yazın

mazbut-kadının-bekleyen atları

Işıklara Veda Etmek

niye-mutsuzum

Niye Mutsuzum Diyenler İçin İşte 5 Sebep