O Kadın

Ben…

Hep telaşlı… Bir o kadar durgun…

Dalgaları içinde köpüren deniz gibiyim…

Balıklar incinmesin diye dalgaları içine hapseden…

Denizler balıkları düşünür müydü?

Balıklar denizleri anlar mıydı?

Sükutu bilir miydi balık?

Balıklar neden üç saniyede unuturdu ki her şeyi?

Bu iyi bir şey mi hala bilmiyorum..

Bilmiyorum…

Hala bilmiyorum…

Oysa saatlerce izlemiştim balıkları…

Ben…

Hep telaşlı… Çabuk terleyen… Utanan…

Kimsenin gözlerine bakarak konuşamayan…

Ben … Hep susan…

İzleyen…

Nesnelere hikayeler yazan kadınım…

Ben…

Hep telaşlı, çocuk yaratılışlı…

Her yere geç kalan …

Hiçbir şeyi zamanında yapamayan…

Elleri, ayakları hep üşüyen bir kadınım…

Ben…

Evet…

Ben…

Zihninin duvarlarına resimler asamayan kadın …

Evet…

Benim ” o kadın ” …

…