Meftûn

Herkes bilir Mecnun’u, ya Meftun?

Uçurumlardan atlayan, ateşlere yürüyen Meftun,

Görmez gözleri, duymaz kulakları,

Oturamaz gönül tahtına o yârdan başkası.

 

Herkes bilir Mecnun’u, ya Meftun?

Mecnun düşmüş çöllere, Meftun almış karşısına dünyayı,

Mecnun kavuşmuş Leyla’sına da,

Meftun bulamamış yürek sızısını.

 

Herkes bilir Mecnun’u, ya Meftun?

Varmış Mecnun’un bekleyeni,

Meftun hiçliklere koşmuş,

Mecnun’un ki vuslat, Meftun’un ki kapanmaz yara olmuş.

 

Herkes bilir Mecnun’u, ya Meftun?

Tüm kalemler anmış adını Mecnun’un,

Dilden dile dolanmış,

Meftun yarinin ağzından çıkan söz olamamış.

 

Herkes bilir Mecnun’u, ya Meftun?

Okuyabilir misiniz onu sayfalarca,

Yazabilir misiniz sağa sola,

Hanginiz diyebilir “ben Meftunum sana”

 

Herkes bilir Mecnun’u, ya Meftun?

Mecnun şarkılar olmuş,

Meftun yakılan şiirler.

 

Bırakın, tanımayın,

Mecnun sizin olsun,

Biz Meftun olalım.