Zor Anlarda Neden Çocukluğumuzu Özleriz?

Hayat bazen hiç beklemediğimiz anlarda yavaşlar. Kalabalığın ortasında, bir iş gününün tam ortasında ya da akşam sessizliğinde… Bir an gelir, zihnimiz bulunduğumuz yerden kopar ve bizi yıllar öncesine, çocukluğumuza götürür. Neden? Çünkü insan, en çok çocukluğunu özler.

Çocukluk sadece yaşanmış bir dönem değildir; aynı zamanda duyguların en saf, en filtresiz haliyle hissedildiği bir zamandır. O yıllarda mutluluk için büyük nedenlere ihtiyaç yoktur. Bir sokak oyunu, bir dondurma, akşam ezanına kadar süren bir arkadaşlık… Hepsi yeterlidir. Çünkü çocuklukta hayat karmaşık değil, nettir. İyi iyi, kötü kötüdür. İnsanlar daha güvenilir, dünya daha keşfedilesidir.

Yıllar geçtikçe hayat katman katman ağırlaşır. Sorumluluklar artar, beklentiler yükselir, belirsizlikler çoğalır. Ve tam da bu yüzden, zihnimiz kendine bir kaçış noktası arar. İşte o kaçış noktası çoğu zaman çocukluk olur. Çünkü çocukluk, insanın içindeki en güvenli limandır.

Kötü hissettiğimizde ya da içimiz daraldığında geçmişe dalmamız tesadüf değildir. Beyin, kendini korumak ister. Ve en huzurlu olduğu anılara yönelir. Bir yaz akşamı, mahallede oynanan saklambaç… Annenin mutfaktan gelen sesi… Bayram sabahlarının heyecanı… Bunlar sadece anı değil, aynı zamanda birer sığınaktır.

Çocukluğun bu kadar güçlü olmasının bir nedeni de “ilkler” ile dolu olmasıdır. İlk arkadaş, ilk başarı, ilk hayal kırıklığı… Tüm bu deneyimler, kim olduğumuzun temelini oluşturur. Bu yüzden çocukluk sadece geçmişte kalmaz; aslında bizimle birlikte büyür.

Belki de çocukluğumuzu özlememizin asıl sebebi, o zamanki dünyayı değil; o zamanki kendimizi özlememizdir. Daha az korkan, daha kolay mutlu olan, daha çabuk iyileşen halimizi…

Ama bu özlem kötü bir şey değildir. Aksine, bize önemli bir şey hatırlatır: İçimizde hâlâ o çocuk var. Ve bazen onun sesini duymaya, onun kadar basit sevinmeye ihtiyacımız var.

Belki çözüm, geçmişe dönmek değil; çocukluğumuzdan kalan o saf duyguları bugüne taşımaktır. Küçük şeylerle mutlu olabilmek, anın tadını çıkarabilmek ve hayatın karmaşasında kaybolduğumuzda içimizdeki o çocuğu yeniden bulabilmek…

Çünkü insan büyür, ama çocukluğu hiçbir zaman tamamen geçmez.

Yazar Gökhan Çakır

Adamın Biri.. İşte o benim..