içinde

O Sokakta

İçimden gidemeyen bazı şeyler, nasıl böyle kalakalıyor içimde, bilmiyorum.

Kaç notada daha içime çığ gibi düşecek gülüşünün masumiyeti, bilemiyorum.

Bilmiyorum anlar mısın benim bir ömrümün senin olduğunu

Bilmiyorum anlayacak mısın benim içimde her zaman, beyazlar giymiş bir ay parçası olarak kalacağını.

Hangi kirpiğinin yüzüne düşen masum gölgesine yazdım bunları, bilebilir misin?

Tek bir kirpiğinin gölgesinin dahi içimdeki kaç acıyı sildiğini asla bilemezsin. Ama mesele aslında bu değil.

Sen sanıyorsun ki, sen yalnızca üzersin insanları, yorarsın. Bilmiyorsun – belki de hiç bilemezsin – ömründe bir kez olsun gül diye, kaç kirpiğimi koparıp attım, bilmiyorsun.

Kanımda dolaşan kaç damla alkolde adını anlamayacağım artık, bilmiyorum.

Mesele ben değilim, mesele içimdeki ateşlere düşürdüğün yaşlar da değil.

Yalnızca istedim ki sen mutlu ol. Ben senin bir şeyin olmak bile istemedim. Hayatında yer etmek istemedim, hayatında kalabalık yapmak istemedim. Ben senin bir aralık günü ciğerlerini dolduran nefesten bile alacaklıyım. Sorma sebebini, ne sen anlayabilirsin, ne de boğazımdan sensiz geçmeyen üç beş yudum alkol bana anlattırabilir.

Ben senden hiçbir şey istemedim. İstedim ki mesela, çocukluğundaki en sevdiğin park olayım. Artık hiç çalma kapısını gönlümün ama elin hep tokmağın ucunda olsun. Tutmaya kıyamayacağım halde binlerce göz yaşınca hüzün taşıyan o güzel ellerin.

İstedim ki mesela, dinlemekten bıktığın bir şarkı olayım. Beni sev, yalnızca bir kereliğine de olsa. Sonra unut beni, at gitsin. Ama bir kış günü, lambası çalışmayan, bir köpek bile geçmeyen bu karanlık sokakta, bir zamanlar yan yana yürüdüğümüz bu eski sokakta, içinin ıssızlığıyla geçerken, o şarkıyı mırılda. Benim şarkımı.

Sende olan her şeyi sevdim. Senin olan her şey, en az senin kadar güzeldi zaten. Her şey yakıştı o güzel kara gözlerine, aslında benim omuzlarımda olması gereken birkaç satır hüzün harici.

Her şey yakışırdı o güzel kara gözlerine, ama benim yalnız konduramadığım birkaç avuç keder gördüğüm o güzel kara gözlerine.

Ve asla bilmeyeceksin ama o birkaç avuç kederi kendi göz kapaklarıma almak için savaştım yaşamakla bunca zaman.

Ben tüm ömrümü seni bir kere olsun mutlu etmeye adadım, seni mutlu edebilecek insanın ben olmadığını bile bile. Ne olur, unut beni ama;

O gece, belki bir aralık gününde, o karanlık, eski, ağlak sokakta, diline benim şarkım dolansın.

Bir cevap yazın

“Aramızda Kalsın” Tadında Bir Yorum

CZN BURAK Adıyla Bilinen Burak Özdemiz Kimdir?