Baba-Kız


Babamla ilgili ne zaman bir şey düşünsem, ya da ona kızsam, kırılsam ya da onun bir ağrısına sızısına denk gelsem aklıma hep otogarda ki sarılmamız gelir.

Tabi en çok da birbirimizin beklentilerini karşılayamadığımızı farkettiğim anlarda hatırlarım o sarılmayı.

Daha çok hayal kırıklıklarında yani..

Hatta daha çok birbirimize sinirimizden delirmiş gibi saldırdığımız anlarda.

Aklımdan, beynimden hiç silinmeyen babamla yaşadığım nadir derin anılarımdan biridir o.

Henüz babamın korumasına ihtiyaç duyarken, onun bildiğinden başka hiç bir şey bilmezken ve babamın baktığım her yerde olmasına alışılmış bir dokunulmazlık konforumla yaşadığım bir dönemde çıktım ben Adana’dan.

18 yaşımdayken bindiğim Çanakkale otobüsünden bahsediyorum.

Daha önce her yaz Mersin’den öteye gidemeyen kendim için, hayatımın büyük adımı ve hatta dönüm noktası olan çıkış.

Çanakkale otobüsü.

Yaz sonu bahar günü giydiğim incecik tshirtümle daha önce deneyimim olmadığı için yanıma almadığım hırkamla bütün yol boyu açılan klima yüzünden donduğum otobüs.

İlklerime yakın, ilklerime hızlı ilerlediğim otobüs o.

Sonları yaşayacağım, sonlara alışacağım otobüs.

Babamla olan aşkımızın tescillendiği otobüs.

Otobüsün kalkış saati yaklaştıkça aile bağlarımızın güçlü olduğunu bir kez daha farketmemi sağladı o gidişim.

Adana’dan ilk çıkışımda annem babam dışında, anneannemin, büyükbabamın, babaannemin, halalarımın, kuzenlerimin bir araya sanki oğullarını askere göndermek için toplandıkları aşırı kalabalık ve aşırı duygusal bir ortamdaydım.

Dokunsan ağlayacaktım ama gözlerimi arada bir gökyüzüne dikip nefes alıp yutkunuyordum.

Çünkü bir şey yoktu, hayallerim için hareket ediyordum. Sağlığımız yerindeydi, ve bu çok normaldi.

Normalleştirmeye çalıştırıyordum içimde, duyguya girmeden yüzeysel bakmaya çalışıyordum duruma.

Herkese sarıldım, herkesi öptüm. Tabi ağlak halalarım ağlamaya başlamışlardı bile.

Görmezden gelip anneme sarıldım yine sağlam durmaya çalışıyordum.

Otobüs muavininin son çağrısını duyunca geride tek kalan babama sarıldım.

O anı hatırlarken, yazarken bile gözlerim doluyor.

Sarılmaya başladığımız anda babam da ben de bütün otogarın duyacağı şekilde hönkürerek ağlamaya başladık. Sanki dünya yanıyormuş da ben babamı kurtarmaya çalışıyormuş gibiydim yada dünyada yapayalnız kalmışım da “Baba beni kurtar” diyordum içimde.

Karmaşık ama çok yoğun bir şey yaşıyordum ve hala da adını koyamıyorum..

Ortalama 3-4 dakikamızı bir bütünmüş gibi geçirdikten sonra otobüs sürücüsünün motoru çalıştırdığını duydum, son defa bana seslendiklerini de duyuyordum ama kopamıyordum babamdan.

Sanki beni ölüme götürüyorlarmış da babam da vermek istemiyormuş gibi can havliyle tutuyordu beni, bırakmıyordu.

Halamlar en son dayanamayıp zar zor ayırıp otobüse doğru attılar beni..

Tabi oralar hep ağıt, hep gözyaşı, hep keder oldu.

Artık hareket etmiştik, artık gidiyordum..

Yolcular da duygusallaşmış, meğer bizim duygusal sahnemize tanık olmuşlar..

Bir sürü ailevi sorularına maruz kaldım ondan sonra. Bütün yolcular öğrenmiş oldu. Nereye gittiğimi, neden gittiğimi, ne kadar kalacağımı, nerde yatacağımı..

Benim bile cevaplarını bilmediğim detay sorularını sorma cesaretinde bulundular.

Sonrasında başlamış oldu benim öyküm..

10 yılı aşkın zamanın üstünden dönüp baktığımda geriye; bir daha babama öyle sarıldığım ve öyle ağladığım bir anım olmamış mesela.

Büyümenin vermiş olduğu sağlam duruş ve hürriyetle ve birazcık da duygusal konularda mesafeli durmaya çalışmamla alakalı olacak ki bir daha hiç sarılarak ağlamadık.

Baba kız arkadaşlığını her zaman onaylayan biri olarak baba kız arkadaşlığının en son lise zamanlarında yaşanacağına inananlardan oldum ben de.

Yaşayarak deneyimledim o baba kız ilişkisinin her evresini.

Bu bütün evreleri yaşarken babama olan sevgim saygım asla azalmadı ama babamla olan bağımız sürekli evrim geçirdi, sürekli değişti.

Sizler de lise zamanlarınızın üstünden yıllar yıllar geçtikten sonra babanızla arkadaş olarak kalmıyorsubanuz ama…

Ama o artık sizin babanız olmuş oluyor.


Beğendiniz mi? Arkadaşlarınızla Paylaşın!

Sizin Tepkiniz Nedir?

Beğendim Beğendim
1
Beğendim
Muhteşem Muhteşem
3
Muhteşem
Güldüm Güldüm
0
Güldüm
Üzüldüm Üzüldüm
0
Üzüldüm
Sude DEMİR

2 Yorum

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

  1. Satırların arasına gözyaşımı bıraktım ben de
    Babasıyla hiç arkadaş olamamış, aramızda surlar olan bir kız olarak…

    1. Çok üzüldüm gerçekten, ama belki de sizin için en güzel denge bu şekildedir. Hayatta her şeyin bir sebebi var, babanızla olan bu özel durum eminim sizi başka bir güzelliğe hazırlamıştır.

Yazı Formatı Seçiniz
Kişisel Test
Kişiliğe dair bir şey ortaya çıkarmayı amaçlayan sorular dizisi
Basit Test
Bilgiyi kontrol etmek isteyen doğru ve yanlış cevaplı sorular dizisi
Anket
Karar vermek veya görüş belirlemek için oylama yapmak
Serbest Yazı
Yazılarınıza Görseller Bağlantılar Ekleyebilirsiniz
Liste
Klasik İnternet Listeleri
Geri Sayım Listesi
Klasik İnternet Geri Sayım Listeleri