Anne Bu Amcadan Korkuyorum…

3 dakikada okuyabilirsiniz


32
31 Paylaşım, 32 Beğeni
pkkapak

Pantolonum artık kısa gelmeye başlamıştı; açıkta kalan ayak bileklerim bazen üşüyordu. Üzerimde ise annemin bana pazardan aldığı en pembesinden kazağım vardı. Üzerindeki parlak işlemeli şarkıcı resmini çok severdim. Arkadaşım Ayşe’de de bu kazaktan vardı. İkimizde o parlayan şeyleri güneşe tutmaya bayılırdık.

Annem evde temizlik yapıyordu; ben de birbirine yapışık evlerin dar sokaklarında oyun oynuyordum arkadaşlarımla. Ayşe de yanımdaydı. En sevdiğimiz oyun yani saklambaç oynuyorduk. Bu kez Ayşe ebe olmuştu. 20’ye kadar sayabiliyordu ve hızla saklanacak bir yer arıyordum. Bir el tuttu kolumdan. Kolumu çekmeye çalıştım; ama çok güçlüydü benden. Çok acıyordu kolum. Çekti, evinin içine aldı beni. “Burada saklan.” diyordu. Ben istemiyordum; ama sesimi çıkaramıyordum, korkmuştum. “Anneme gideceğim, annem…” dedim; ama amca beni dinlemiyordu. Evinin içine kadar zorla götürdü beni. Ağlamaya başlamıştım, sesimi duyuramıyordum. “Sus! Ağlama, Korkma.” diyordu bana. Ben ise titriyordum, “Anne, anne” diyordum, annem beni duymuyordu. Ayşe, beni bulmuyordu. Ayşe 20’ye kadar sayabilir, çoktan “Sağım solum sobe, saklanmayan ebe!” demişti. Beni aramıyorlar mı? Beni unuttular mı? Korkuyorum amcadan.

Annem bazen bir ekmek verir elime; beni bu amcaya gönderirdi. Bazen annem de yanımızdayken beni kucağına alır; ama ben istemeyince annem hep kızardı bana. “Ne kadar mızmızsın. Amcan o senin niye böyle yabanilik yapıyorsun.” derdi. Sevmiyordum onun kucağını, onun bana değmesini istemiyordum; fakat söyleyemiyordum.

Annem, şimdi benin ağlayışımı görse yine bana kızar mıydı? Ben dışarı çıkmak arkadaşlarımla oyunuma devam etmek istiyorum. Amca yaklaşıyor bana, çok korkuyorum… Ağzımı eliyle kapattı, bağıramıyorum. Tüm bedenime dokunuyor, eziliyorum, çok acıyor her yerim, artık sesim çıkmıyor….

Kan içinde bir su birikintisinin içindeyim. Ne ağlıyor ne bağırıyor ne de konuşabiliyorum…

p2

Birkaç gündür televizyon kanallarında, tüm sosyal mecralarda görüyor, okuyoruz. İçimizde “Aman… Yeter!” diyenler de vardır. Ben de dünya denilen bu çukura gözlerini açalı 3,5 yıl olan küçücük bir yavrunun insan olmayan bir yaratığın ellerinde kayboluşunu bir cesaret okudum. Yukarıda yazdıklarım onun yaşadıklarıyla birebir değil belki de; fakat korkusu aynı, ağlaması aynı, endişesi aynı, acısı aynı…

Sözüm de isyanım da yine kadınlara! Çok sevdiğim bir söz var. “Dünyanın yarısını kadınlar oluşturuyorsa, diğer yarısını da kadınlar eğitiyordur. “İstediğimiz kadar ataerkil bir toplum olduğumuzdan bahsedelim. Erkekleri kim dünyaya getiriyor, hanımlar! Doğurduğumuz evlatlar bizim süzgecimizden geçiyor. Ortaya çıkardığınız insan biz kadınların eseri. Kimse alınıp, gücenmesin. Çocuklarını bizzat kendi eğiten ya da eğitimlerinde fiili olarak rol üstlenen baba azınlığını bir kenara koymak istiyorum.

Çocuğunuz, sizin amca, dayı, teyze diye adlandırdığınız Kişiler tarafından öpülmek, kucağa alınmak istemiyorsa çocuğunuzu dinleyin. O beden onun. Doğal olarak söz hakkı da onun. Çocuğunuz kendini ifade edemeyecek kadar küçükse onu kucağına almak ya da öpmek için sizden izin almaları gerektiğini bilin.

Çocuğunuza mahremiyetin ne olduğunu öğretin. Özel bölgelerinin ve özel alanının neresi olduğunu bilsin. Özel bölgesini annesinin ve zorunluysa babasının görebileceğini ya da bu bölgelere dokunabileceğini öğretin. Bir doktorun görmesi ya da dokunması gerekiyorsa bunun anne baba gözetiminde yapılması gerektiği bilincini yerleştirin.Erkek çocuklarınızın özel bölgelerinin sergilenmesinin “Yiğidin malı meydanda olur.” safsatasının altına koymayın. Biraz sosyal medyaya ara verip aşağıda gördüğünüz kitabı okumanızı önemle tavsiye ederim.

p4

İlerde küçücük bir kız çocuğunun bedeninden haz alacak canavarların temelini atmayın. Çocuklarınıza “Hayır” demeyi öğretin ve kendi bedeni üzerindeki haklarına anne baba olarak önce siz saygı duyun.

Son olmasını dilesek de son olmayacak malesef… Nice Irmak’ların Gizem’lerin arkasından gözyaşı dökeceğiz… Bu pazar gününde böyle bir yazı sunmak istemezdim; ama bir anneyim ve içim acıyor. Üstelik kız evladım var. Onu koruyamamak; benim bu hayattaki en büyük korkum.

Bu yazıyı okurken nerede ne yapıyorsunuz bilemem; ancak çocuğunuz yanınızdaysa onu kucağınıza alıp dünyanın en güvenli yerinin o kucak olduğunu hissettirin ona. Uzaktaysanız arayın, sesini duyun ve ona sevginizi söyleyin…

Sizi koruyamadık…

irmak-gizem


Beğendiniz mi? Arkadaşlarınızla Paylaşın!

32
31 Paylaşım, 32 Beğeni

Sizin Tepkiniz Nedir?

Beğendim Beğendim
0
Beğendim
Beğenmedim Beğenmedim
0
Beğenmedim
Muhteşem Muhteşem
1
Muhteşem
İnanılmaz İnanılmaz
0
İnanılmaz
Güldüm Güldüm
0
Güldüm
Şaşırdım Şaşırdım
0
Şaşırdım
Üzüldüm Üzüldüm
4
Üzüldüm
Kızdım Kızdım
3
Kızdım
Smyrna

Akrep, Duru ve Dennis

0 Yorum

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Bir format seçin
Kişisel Test
Kişiliğe dair bir şey ortaya çıkarmayı amaçlayan sorular dizisi
Basit Test
Bilgiyi kontrol etmek isteyen doğru ve yanlış cevaplı sorular dizisi
Anket
Karar vermek veya görüş belirlemek için oylama yapmak
Serbest Yazı
Yazılarınıza Görseller Bağlantılar Ekleyebilirsiniz
Liste
Klasik İnternet Listeleri
Geri Sayım Listesi
Klasik İnternet Geri Sayım Listeleri
Açık Liste
Kendi öğenizi gönderin ve en iyi sunum için oy verin
Oylanabilir Liste
En iyi liste öğesine karar vermek için yukarı veya aşağı basın